AI-meuk: De briefing die geen briefing mocht zijn

In dit artikel:

De auteur beschrijft een mislukte kennismaking met meneer Q, die iemand zocht om vrijwel een complete organisatie op te bouwen: van governance en strategie tot communicatie, PR, nieuwsbrieven en backoffice. Na een positief telefoongesprek vroeg de auteur om een duidelijke briefing, zodat het omvangrijke vraagstuk kon worden vertaald in concrete, afzonderlijk uitvoerbare plannen met een helder werkpakket en budget.

Q stuurde daarop een omvangrijk Google-document vol losse ideeën, AI-teksten en ongestructureerde informatie over allerlei functies en organisatorische behoeften. Hoewel de auteur het document aanvankelijk geen echte briefing vond, bracht hij er structuur in en beperkte hij het tot een strategisch communicatie- en PR-plan met een concreet uitvoeringsvoorstel. Dat was volgens hem precies de rol van een adviseur: een overvloed aan informatie omzetten in een bruikbaar plan.

Drie dagen later vroeg Q via WhatsApp of het voorstel al was verstuurd. Nadat hij het had gevonden, reageerde hij vrijwel direct dat het “te veel” was en dat de auteur “te moeilijk” dacht; er moest volgens hem een kaasschaaf overheen. Q verklaarde bovendien dat zijn oorspronkelijke briefing vooral uit niet-serieuze AI-teksten bestond. De auteur vindt dat tegenstrijdig: een opdrachtgever kan niet achteraf een deel van zijn eigen briefing afwijzen en tegelijk verwachten dat de adviseur daar de juiste opdracht uit afleidt.

Volgens de auteur laat de anekdote een breder probleem met generatieve AI zien. De technologie maakt het eenvoudig om snel grote hoeveelheden tekst en informatie te produceren, maar dat betekent niet dat iemand ook kan beoordelen wat relevant of waardevol is. Een omvangrijk document is daarom nog geen goede briefing, net zoals een volle agenda geen bewijs is van belangrijk werk. Na de korte WhatsApp-uitwisseling hoorde de auteur niets meer van Q.