Waarom bouwen zoveel organisaties hun marketing rondom het systeem, terwijl klanten hun keuzes maken vanuit hun leven?

In dit artikel:

De auteur beschrijft hoe een overstap van fashion retail naar de mobiliteits- en hulpmiddelensector hem liet zien hoe groot de kloof is tussen systeemdenken en menselijk gedrag. In de hulpmiddelensector draait communicatie vaak om diagnoses, vergoedingen, technische specificaties en procedures, terwijl gebruikers zelf vooral bezig zijn met hun leven: hun kinderen, zelfstandigheid, werk, reizen, sport en sociale deelname.

Die inzichten werden extra duidelijk tijdens een bezoek aan de beurs Rehacare in Europa, waar de presentatie volgens de auteur vaak kil en afstandelijk aanvoelde. In de praktijk sprak hij juist met mensen die midden in het leven staan en een hulpmiddel zien als middel om mee te doen, niet als het middelpunt van hun identiteit. Dat contrast vormde de basis voor een andere merk- en marketingaanpak.

De kern van zijn boodschap: organisaties zetten zichzelf te vaak centraal, terwijl de gebruiker de echte hoofdpersoon is. Daarom ontwikkelde hij merkworkshops die niet beginnen bij slogans, maar bij de vraag wie het verhaal eigenlijk draagt. Dat leidde tot een verschuiving in beeld, taal en communicatie: minder medisch en technisch, meer gericht op herkenbare levenssituaties. Volgens de auteur verandert marketing pas echt als een organisatie niet meer denkt vanuit product of proces, maar vanuit het leven dat mensen willen leiden.